Krajowa Izba Komunikacji Ethernetowej pisze do Ministra Finansów w sprawie ustawy hazardowej.

TREŚĆ PISMA KRAJOWEJ IZBY KOMUNIKACJI ETHERNETOWEJ SKIEROWANEGO DO MINISTERSTWA FINANSÓW W SPRAWIE USTAWY HAZARDOWEJ.

HAZARD

Szanowny Panie Ministrze,


Wykonana przez nas analiza art. 15f ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach
hazardowych (ustawa hazardowa) przeprowadzona w kontekście mechanizmu translacji
nazw domenowych na adresy IP realizowanego przez serwery DNS (Domain Name System)
wskazuje, iż od strony technicznej realizacja wskazanych w ustawie celów możliwa jest
wyłącznie w dwóch sferach:

1. Na serwerach rejestratorów domen, na których możliwe jest usunięcie wpisów
wskazanych wRDZ;
2. Na serwerach DNS podmiotów zobowiązanych poprzez przekierowanie zapytań
do domen wskazanych w RDZ na adres wskazany przez MF.
Mając na uwadze powyższą analizę przedkładamy poniższe pytania oraz propozycje
usprawnienia wdrażania wskazanych w ustawie hazardowej wymagań.
2
Analizując rynek telekomunikacyjny chcielibyśmy zwrócić uwagę Pana Ministra, że
zgodnie z raportem Audytela1
, sporządzonym na zlecenie Ministerstwa Cyfryzacji, blisko 60%
małych i średnich przedsiębiorstw telekomunikacyjnych (MŚP) nie obsługuje więcej niż 300
abonentów, zaś 80% nie ma 1000 abonentów. Niewielka skala prowadzonej działalności
wiąże się z kilkoma charakterystycznymi problemami, z których najważniejszym jest fakt, iż
podmioty te nie posiadają własnych serwerów DNS umożliwiających realizację przekierowań
wskazanych w pkt 2 powyżej. Problem ten poruszamy poniżej. Jednak równocześnie należy
wskazać, iż zgodnie z w/w Raportem Audytela – udział MŚP w rynku wynosi blisko 30%.
Krajowa Izba Komunikacji Ethernetowej (KIKE) reprezentując operatorów z segmentu MŚP
uprzejmie prosi Pana Ministra o wyjaśnienie wątpliwości w odniesieniu do zakresu
podmiotowego art. 15f ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy hazardowej, który wchodzi w życie 1 lipca br.
Wyjaśnienie zakresu i prawidłowej realizacji obowiązków określonych w art. 15f ust. 5 pkt 1
i 2 ustawy hazardowej powinno rozwiązać wszelkie wątpliwości związane ze stosowaniem jej
art. 15f ust. 5 pkt 3, ponieważ przepis ten stanowi odwrócenie obowiązków ujętych
w art. 15f ust. 5 pkt 1 i 2. Prosimy o rozważenie wydania wytycznych określających właściwy
sposób realizacji obowiązków ujętych w tym przepisie, tym bardziej, że w ustawie nie
przewidziano możliwości wydania rozporządzenia wykonawczego.
Przed dalszymi rozważaniami należy przypomnieć, że na mocy art. 15f ust. 5 ustawy
hazardowej przedsiębiorcy telekomunikacyjni świadczący usługi dostępu do sieci Internet
będą obowiązani do:
1) uniemożliwienia dostępu do stron internetowych wykorzystujących nazwy domen
wpisanych do Rejestru Domen Zakazanych (RDZ) poprzez ich usunięcie z systemów
teleinformatycznych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, służących do zamiany
nazw domen internetowych na adresy IP,
2) przekierowania połączeń odwołujących się do nazw domen internetowych
wpisanych do RDZ do strony internetowej zawierającej odpowiedni komunikat,
3) umożliwienia dostępu do stron internetowych wykorzystujących nazwy domen
wykreślonych z RDZ, nie później niż w ciągu 48 godzin od wykreślenia nazwy
domeny internetowej z RDZ.
Podstawowym zagadnieniem jest więc wyjaśnienie podmiotowego zakresu
obowiązków określonych w art. 15f ust. 5 ustawy hazardowej. W opinii KIKE formalnie
obowiązek ten formułowany jest wobec operatorów w rozumieniu ustawy – Prawo
telekomunikacyjne (Pt), zarządzających własnymi serwerami DNS. Tymczasem, ze swej istoty

1 https://mc.gov.pl/files/raport_dla_mac_inwestycje_msp_w_sieci_szerokopasmowe_audytel_2016-10-
30j_na_czysto.pdf – str. 8.
3
obowiązek, o którym mowa w art. 15f ust. 5 pkt 1 ustawy hazardowej może być skutecznie
zrealizowany wyłącznie przez podmioty zwane ‘DNS Registrars’, które najczęściej nie są
przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, a zatem obecna ustawa nie nakłada na nich, jak się
wydaje, żadnych obowiązków. Jednak w praktyce funkcjonowania serwerów DNS tylko te
podmioty mogą globalnie i skutecznie usunąć lub zablokować oryginalne wpisy w bazach
danych zarejestrowanych domen.
Dla MŚP niezwykle istotna jest również odpowiedź na pytanie, czy i jakie obowiązki
spoczywają na operatorach, którzy nie dysponują własnymi serwerami DNS?
Apelujemy przy tym o współpracę Ministerstwa Finansów z Urzędem Komunikacji
Elektronicznej oraz pozostałych podmiotów wskazanych w rozdzielniku niniejszego pisma,
które dysponują szeroką wiedzą i doświadczeniem w dziedzinie telekomunikacji. Ze swojej
strony, jeżeli powstanie taka potrzeba, również oferujemy wszelką możliwą pomoc
i współpracę, w tym w ewentualnym opracowaniu stosownych procedur i szczegółowych
przykładów konfiguracji serwerów DNS.

I. Wątpliwości dotyczące art. 15f ust. 5 (część wspólna) ustawy hazardowej

Już na etapie wykładni językowej części wspólnej art. 15f ust. 5 ustawy można mieć
wątpliwości, na kim spoczywają obowiązki określone w tym przepisie. „Przedsiębiorca
telekomunikacyjny” (art. 2 pkt 27 Pt) jest podmiotem wykonującym działalność gospodarczą
polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub
świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Nie każdy przedsiębiorca świadczący usługi
telekomunikacyjne jest właścicielem sieci telekomunikacyjnej, w której świadczy usługi
telekomunikacyjne. Niektórzy przedsiębiorcy świadczą usługi telekomunikacyjne z
wykorzystaniem sieci dostarczanej przez innego przedsiębiorcę – operatora. Jest to model
usług świadczonych przez tzw. „Operatorów Alterrnatywnych” (OA) lub wirtualnych,
powszechny i znany np. na gruncie operatorów telefonii komórkowej. Przedsiębiorca
telekomunikacyjny, uprawniony do świadczenia usług telekomunikacyjnych, zwany jest
„dostawcą usług” (art. 2 pkt 27 lit. a Pt), a przedsiębiorca uprawniony do dostarczania
publicznych sieci telekomunikacyjnych lub świadczenia usług towarzyszących, zwany jest
„operatorem” (art. 2 pkt 27 lit. b Pt). Korzystanie z sieci innego przedsiębiorcy (operatora)
wymaga m.in. dostępu do sieci telekomunikacyjnej (pojęcie „dostępu
telekomunikacyjnego”, który obejmuje dostęp do sieci, jest zdefiniowane w art. 2 pkt 6 Pt).
Świadczenie usług telekomunikacyjnych na sieci operatora trzeciego może być realizowane
jednak zarówno w modelu:
• zakupu kompletnej usługi IP od właściciela sieci telekomunikacyjnej (np. tutaj
komplet usługi zapewnia dawca sieci, a usługodawca realizuje w praktyce
głównie rozliczenia i zapewnia wsparcie klienta);
4
• jak i różnych wariantów dostępów hurtowych (np. Local Loop Unbundling, czy
Bit Stream Access), w których to usługodawca, a nie operator sieci, zapewnia
realizację usług na poziomie IP (od warstwy 3 modelu OSI).
Równocześnie zaznaczyć bowiem należy, iż coraz powszechniej na rynku realizowane jest
udostępnienie przez tzw. Operatorów Infrastruktury (dalej OI) własnej lub dzierżawionej
infrastruktury telekomunikacyjnej usługodawcom trzecim (OA). Część OI nie świadczy przy
tym żadnych usług IP, w szczególności usług detalicznych. Nie mają oni więc żadnej
możliwości limitowania dostępu do stron wskazanych w RDZ.
W świetle powyższych definicji, nie sposób z całą pewnością przesądzić, kiedy
obowiązki określone dla „przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługi
dostępu do sieci Internet” spoczywają na dostawcach usług, a kiedy na właścicielach lub
dzierżawcach, którzy zapewniają dostęp do sieci. Rozstrzygnięcie tej kwestii ma duże
znaczenie, ponieważ wyznacza krąg podmiotów, na których spoczywa obowiązek określony
w ustawie.
W opinii KIKE zasadne jest, aby z powodów technicznej możliwości realizacji obowiązki
przewidziane w art. 15f ust. 5 i adresowane do przedsiębiorców telekomunikacyjnych
spoczywały wyłącznie na podmiotach zapewniających klientowi adresację IP, ponieważ
tylko te podmioty zapewniają klientom końcowym usługi (na sieci własnej lub cudzej) oparte
o IP. Dostawca np. pętli abonenckiej w modelu LLU nie ma bowiem żadnego wpływu na
komunikację abonenta końcowego z serwerami DNS, a to modyfikacji na serwerach DNS
dotyczy omawiana dyspozycja ustawowa. Pamiętać jednak nadal należy o w/w przypadku, w
którym formalny dostawca usług korzysta w praktyce z usługi (w uproszczeniu adresacji)
innego operatora.W tym przypadku jest on w całości uzależniony od konfiguracji sieci
operatora trzeciego odpowiadającego infrastrukturalnie za dostarczenie usługi IP klientowi
końcowemu.
W tym miejscu należy również postawić pytanie, czy operatorzy są zobowiązani do
obsługi RDZ na łączach międzyoperatorskich np. IP Transit (łącza realizujące transmisję ruchu
w sieci pomiędzy innymi operatorami), gdy odbiorcą ruchu jest inny operator? Podobne
wątpliwości towarzyszą sytuacji, gdy pośrednikiem ruchu jest członek węzła wymiany ruchu
między operatorami (np. węzły IX – ang. Internet eXchange), który nie jest wpisany do
rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych.
Zdaniem KIKE obowiązki określone w art. 15f ust. 5 ustawy hazardowej powinny
spoczywać na operatorach wyłącznie wówczas, gdy połączenie zestawiane jest bezpośrednio
do danego klienta (użytkownika końcowego w rozumieniu Pt) z uwzględnieniem w/w
rozważań dot. podmiotu udostępniającego abonentowi adres IP i usługę dostępu do
własnych serwerów DNS.
5

II. Wątpliwości dotyczące art. 15f ust. 5 pkt 1 ustawy hazardowej

Zamianę nazw domen na adresy IP umożliwiają serwery DNS. Przepis art. 15f ust. 5
pkt 1 ustawy wymaga uniemożliwienia dostępu do domen wpisanych do RDZ „poprzez ich
usunięcie z systemów teleinformatycznych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, służących
do zamiany nazw domen internetowych na adresy IP”, czyli (jak można przypuszczać)
z serwerów DNS. Chcemy jednakże zwrócić uwagę Pana Ministra na to, że w uproszczeniu
istnieją dwa typy serwerów DNS.
Pierwszy typ, to serwery DNS na których rejestrowane są domeny i które zawierają
dane źródłowe. Jak już wspomnieliśmy wyżej, w zasadzie tylko na nich można usunąć nazwę
domenową umieszczoną w RDZ. Domeny rejestruje się bowiem na nadrzędnych serwerach
prowadzonych przez tzw. ‘DNS Registrars’. Przykładowo dla większości polskich domen (*.pl)
obowiązki takie realizuje m.in. Naukowa i Akademicka Sieć Komputerowa. NASK jest tylko
jednym z wielu tego typu podmiotów rejestrujących domeny. Każda domena jest jednak
zarejestrowana u konkretnego ‘Registrara’ i tylko u niego znajduje się pierwotny wpis, do
którego odnoszą się pośrednio wszyscy użytkownicy Internetu wywołujący daną nazwę.
Tylko u źródła więc można skutecznie usunąć („z Internetu”) nazwę wskazaną w RDZ.
‘Rejestrar DNS’ rezerwują daną domenę dla określonego podmiotu i przechowują informację
o domenie i przypisanym do niej adresie IP tak długo, jak długo dany podmiot opłaca
utrzymanie zarejestrowanej domeny.
Serwery DNS operatorów telekomunikacyjnych (jeśli dany operator posiada własne
serwery DNS, co nie jest częste) służą co do zasady do innego celu i działają odmiennie. W
praktyce są usługami typu cache lub proxy. Otrzymując zapytanie o daną domenę od klienta,
serwery DNS operatorów kontaktują się z serwerami nadrzędnymi DNS w Internecie, aż
dotrą do serwera, z którego otrzymają źródłową informację o tym, skąd pobrać szczegółowe
informacje na temat poszukiwanej domeny, a następnie jaki adres IP jest jej przypisany.
Informację uzyskaną od serwerów nadrzędnych serwer DNS cache przesyła następnie do
komputera klienta. Serwer DNS cache operatora pełni więc rolę pośrednika działającego na
żądanie. Taki serwer pośredniczący jedynie tymczasowo umieszcza w swoim buforze
odpowiedzi na zapytania klientów, aby usprawnić (przyspieszyć) obsługę powtarzających się
zapytań do typowych domen, ale w żadnym przypadku nie utrzymuje rejestru domen w
sieci (nie jest ‘DNS Registrarem’). Wręcz przeciwnie – w plikach tymczasowych dysponuje
bardzo ograniczonym zasobem informacji o bieżących zapytaniach. Serwer lokalny DNS
operatora, co do zasady, nie jest też źródłem informacji dla innych serwerów DNS. W
związku z tym usunięcie domen z tych serwerów nie przyniosłoby żadnego skutku w dostępie
do zabronionej domeny poprzez inne serwery DNS.
W tym miejscu należy wskazać z całą mocą, iż nie istnieje żadna techniczna możliwość,
by zablokować klientom jakiejkolwiek sieci dostęp do dowolnego z dostępnych w
6
Internecie serwerów DNS2
. Istnieje bowiem co najmniej kilkanaście sposobów na obejście
wszelkich blokad lub przekierowań możliwych do zaprojektowania w sieci operatora
telekomunikacyjnego, choćby wykorzystując najprostsze połączenia VPN, czy darmowe
oprogramowanie dostępowe do sieci Tor, którego instalacja zajmuje kilkanaście sekund i nie
wymaga żadnej wiedzy informatycznej.
W związku z powyższym, usunięcie nazw domen z serwerów DNS, które miałoby
skutecznie „uniemożliwić dostęp do stron internetowych wykorzystujących nazwy domen
wpisanych do RDZ”, możliwe byłoby wyłącznie poprzez usunięcie ich z serwerów DNS
Registrars, na których domeny te zostały zarejestrowane, lub w szczególnych przypadkach
(gdy tzw. pliki stref umieszczone są poza serwerami podmiotów rejestrujących) na
źródłowym serwerze DNS firmy rejestrującej. Nie zaś u operatora, który korzysta z serwera
DNS cache, które jedynie przyśpieszają zestawienie połączenia do często używanych witryn,

a wszelkie dane potrzebne do tego zestawienia przechowują jedynie tymczasowo w swoim
buforze.
Tymczasem prowadzenie rejestrów i przechowywanie danych (w tym plików stref
domen) nie jest dostarczaniem sieci, ani usługą towarzyszącą (zdefiniowaną w art. 2 pkt 44a
Pt), ani usługą telekomunikacyjną (która polega głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci
telekomunikacyjnej – art. 2 pkt 48 Pt). W związku z powyższym prowadzenie DNS Registry
nie jest usługą, którą dany podmiot świadczy jako przedsiębiorca telekomunikacyjny.
W związku z powyższym nie mamy pewności, czy art. 15f ust. 5 pkt 1 ustawy
hazardowej nakłada realny obowiązek na jakikolwiek podmiot, choć jednoznacznym jest, iż
jedynie takie rozwiązanie umożliwia usunięcie domeny wpisanej do RDZ.
Niezależnie od powyższego, zakres obowiązku określonego w art. 15f ust. 5 pkt 1
ustawy jest również niejasny w świetle kolejnego obowiązku, o którym mowa w art. 15f ust.
5 pkt 2 ustawy. Zgodnie z art. 15f ust. 5 pkt 2 ustawy przedsiębiorcy telekomunikacyjni
„świadczący usługi dostępu do sieci Internet” powinni przekierowywać połączenia
odwołujące się do nazw domen internetowych wpisanych do RDZ do strony internetowej
zawierającej odpowiedni komunikat. Obowiązki z art. 15f ust. 5 pkt 1 i pkt 2 wydają się
wzajemnie sprzeczne, ponieważ usunięcie nazwy domeny z serwera DNS powoduje, że nie
sposób jednocześnie połączeń z tą domeną przekierowywać. Przekierowanie wymaga
wprowadzania odpowiedniej reguły (wpisu) w systemie operatora. Jeśli zdecydujemy się na
usunięcie, w praktyce abonent zamiast przekierowania przeglądarki na stronę MF,
otrzymałby komunikat, że dana domena nie istnieje3
.
W związku z powyższym należy rozważyć zmianę ustawy w taki sposób, aby art. 15f
ust. 5 pkt 1 ustawy hazardowej nakładał obowiązki na DNS Registrars – przynajmniej tych,
których działalność zlokalizowana jest na terytorium Polski – a nie na przedsiębiorców

2
Jeśli istnieje sposób na ingerencję w połączenia realizowane za pomocą protokołów VPN, prosimy o przykłady
konfiguracji routerów pośredniczących.
3 Przykładowy komunikat, gdy nie ma wpisu o danej domenie lub został on usunięty: „Nie udało się
znaleźć adresu DNS serwera szukanastronahazardowa.com”.
7
telekomunikacyjnych. Lub też odstąpić od zapisów odnoszących się do obowiązku usuwania
domen wskazanych w RDZ.

III. Wątpliwości dotyczące art. 15f ust. 5 pkt 2 ustawy hazardowej

Charakterystyka serwerów DNS, którymi posługują się operatorzy telekomunikacyjnych
rodzi pytanie, co może zrobić operator telekomunikacyjny, aby realizować obowiązek
określony w art. 15f ust. 5 pkt 2 ustawy hazardowej? Operator może oczywiście otrzymując
zapytanie od abonenta wskazać jako cel nie właściwe IP uzyskane z serwerów nadrzędnych,
a inne IP wpisane „statycznie” w konfiguracji własnego, lokalnego serwera DNS – w
omawianym przypadku adres strony zawierającej odpowiedni komunikat. Proces ten, to
w praktyce przekierowywanie połączeń odnoszących się do zakazanych domen do innej
strony internetowej. Jednak realizacja tego zadania wobec wszystkich swoich abonentów
przez operatora telekomunikacyjnego nie zawsze jest możliwa. Powody są przede wszystkim
dwa:
1. Nie wszyscy abonenci korzystają z serwerów DNS swojego operatora/dostawcy
Internetu nawet, jeśli on taką usługę realizuje. Abonent może korzystać w zasadzie
z dowolnego serwera DNS w sieci, także zlokalizowanego poza granicami Polski.
Bardzo typowe jest wykorzystywanie publicznego serwera DNS Google o
popularnym adresie IP: 8.8.8.8.
2. Duża część mniejszych operatorów nie ma zaś własnych serwerów DNS, na których
mogłaby technicznie zrealizować ten obowiązek. Co do zasady posiadanie własnych
serwerów DNS nie jest obowiązkowe, ani niezbędne do świadczenia usługi dostępu
do sieci Internet i ma uzasadnienie co do zasady wyłącznie w większych sieciach
oraz u operatorów rejestrujących domeny własne lub swoich klientów.
Powyższe ograniczenia powodują, iż mniejsi operatorzy, w tym podmioty zrzeszone w
KIKE, borykają się z szeregiem wątpliwości jak zapewnić prawidłową realizację nałożonych na nich obowiązków?

 

Ad. 1. Swobodny wybór serwera DNS


W odniesieniu do serwerów DNS należy wskazać, że duża część klientów operatorów
telekomunikacyjnych korzysta z innych serwerów DNS, niż serwer własnego dostawcy
Internetu.
W opinii KIKE obowiązek określony w art. 15f ust. 5 pkt 2 ustawy hazardowej spoczywa
na operatorze wyłącznie w zakresie konfiguracji własnego serwera DNS. Obowiązek ten
powinien polegać na ustanowieniu przekierowania wszystkich połączeń z domenami ujętymi
w RDZ na stronę MF z odpowiednim komunikatem. W przypadku jednak, gdy klient danego
8
operatora korzysta z innego serwera DNS, niż serwer tego operatora, operator nie
powinien ingerować w wybór klienta odnośnie korzystania z obcego serwera DNS.
W przypadku jednak, gdyby Pan Minister skłaniał się do innego stanowiska, należy
podkreślić, że jak wspomnieliśmy już wyżej nie ma technicznej możliwości skutecznego
przechwytywania wszystkich zapytań klientów dotyczące wyłącznie wybranych domen.
Ewentualne przechwytywanie wszystkich zapytań każdego klienta na porcie UDP 53
(wszystkie próby połączenia się przez każdego klienta z dowolną stroną www) celem
zapewnienia przekierowania na stronę MF z komunikatem nie jest możliwe technicznie do
zrealizowania. Niezależnie od niewyobrażalnie wysokich kosztów filtrowania całego ruchu
szerokopasmowego w warstwie 4 lub 3, istnieje zbyt wiele sposobów, by obejść jakiekolwiek
filtry, jakie mogliby teoretycznie uruchomić operatorzy. Oznaczałoby to ponadto
ograniczenie dostępu do otwartego Internetu i zakazu ingerowania w treść transmisji. W
praktyce też podobne rozwiązania oznaczałyby faktyczne monitorowanie wszelkich zapytań
każdego z klientów, co zbliża się już niebezpiecznie do naruszenia regulacji o ochronie
prywatności. Takie przechwytywanie tworzyłoby furtkę do analizy wszystkich stron, z których
korzystają poszczególni klienci,
Izba czuje się zobowiązana do wskazania, że właściwą praktyką operatorów w
kontekście zapisów ustawy hazardowej jest przygotowanie i udostępnienie klientom serwera
DNS realizującego przekierowania na stronę z odpowiednim komunikatem.
.
Ad. 2. Brak własnego serwera DNS
Biorąc pod uwagę, że zgodnie z przytoczonym na wstępie raportem Audytela blisko
60% MŚP nie obsługuje więcej niż 300 abonentów, istnieje duże prawdopodobieństwo, że
wręcz żaden z przedsiębiorców tej wielkości nie posiada własnych serwerów DNS.
Najważniejsze pytanie dla tych podmiotów brzmi zatem, jakie obowiązki na nich ciążą?
W przekonaniu KIKE ustawa hazardowa nie nakłada na takich przedsiębiorców
żadnych obowiązków, gdyż ich realizacja możliwa jest na własnym serwerze DNS.
W przypadku, gdyby Pan Minister nie podzielał tego poglądu, niezwykle ważne byłoby
dla nas uzyskanie wskazówek dotyczących kwestii, w jaki sposób operatorzy nieposiadający
własnych serwerów DNS powinni realizować przekierowania. Z tym pytaniem wiąże się
kilka bardziej szczegółowych pytań:
1) Czy na lokalnych operatorach Internetu, których abonenci korzystają z obcych
serwerów DNS (z braku własnych), ciąży obowązek przekierowywania dostępu do
domen wpisanych do RDZ na stronę z komunikatem? Czy też odpowiedzialność ta
spoczywa w całości na operatorach nadrzędnych?
2) Czy planowane jest uruchomienie przez MF, NASK, UKE lub inną jednostkę
publiczną referencyjnego serwera DNS dla małych operatorów nie posiadających
własnych serwerów DNS, do których mogłyby być kierowane połączenia 9 abonentów, aby zabezpieczyć blokowanie dostępu do nazw domen wpisanych do
rejestru?
3) Wielu najmniejszych operatorów nie dysponuje również pulą własnych adresów IP,
lecz działa w oparciu o adresy operatora nadrzędnego – tzw. adresy ‘Provider
Aggregatable – PA’. Czy operator lokalny wykorzystujący całkowicie zależne od
dostawcy nadrzędnego adresy PA (nie korzystając samodzielnie z Border Gateway
Protocol – BGP) ma obowiązek niezależnie od swojego dostawcy realizować
przekierowania na stronę z komunikatem – w praktyce powielając mechanizm
implementowany już przez operatora nadrzędnego? Czy też ten obowiązek leży
jedynie po stronie operatora nadrzędnego – dawcy adresacji PA?
IV. Propozycja rozszerzenia katalogu plików zawierających RDZ
RDZ udostępniany jest obecnie w formacie pliku XML, którego implementacja na
popularnych serwerach DNS wymaga zastosowania dodatkowego oprogramowania
konwertującego dane do formatów wymaganych przez serwery DNS. Fakt ten oznacza, iż
wdrożenie ustawy hazardowej wymaga wiedzy i zastosowania dodatkowych narzędzi, które
będą przetwarzać plik XML do formatu wykorzystywanego przez serwery DNS.
Krajowa Izba Komunikacji Ethernetowej wnioskuje, by Ministerstwo Finansów
równolegle z plikiem XML publikowało pliki gotowe do implementacji na serwerach
DNS/DNS Proxy.

I tak:
1. Bazując na bieżących wpisach do RDZ, gotowy plik strefy dla najpopularniejszego
obecnie serwera DNS o nazwie Bind, wyglądać mógłby następująco:
## 30-05-2017 19:02:54
zone „www.slbet.com” { type master; file „/etc/bind/db.hazard-redirect”; }; # dodano: 2017-05-26T08:53:41
zone „betcris888.com” { type master; file „/etc/bind/db.hazard-redirect”; }; # dodano: 2017-05-24T07:46:16
(…)
2. Dla Dnsmasq zaś:
## 30-05-2017 18:59:21
145.237.235.240 www.slbet.com # dodano: 2017-05-26T08:53:41
145.237.235.240 betcris888.com # dodano: 2017-05-24T07:46:16
(…)
10
3. A dla popularnej w małych sieciach platformy Mikrotik tak:
## 30-05-2017 18:59:21
/ip dns static remove [find comment~”# hazard”]
/ip dns static
:do { add name=”www.slbet.com” address=”145.237.235.240″ disabled=no comment=”# hazard # dodano: 2017-05-
26T08:53:41″; } on-error={ set [find name=”www.slbet.com”] address=”145.237.235.240″ disabled=no comment=”# hazard
# dodano: 2017-05-26T08:53:41″; }
:do { add name=”betcris888.com” address=”145.237.235.240″ disabled=no comment=”# hazard # dodano: 2017-05-
24T07:46:16″; } on-error={ set [find name=”betcris888.com”] address=”145.237.235.240″ disabled=no comment=”# hazard
# dodano: 2017-05-24T07:46:16″; }

(…)
Publikacja gotowych plików dla w/w platform nie stanowi technicznego problemu dla
MF, a uprościłaby i upowszechniłaby implementację RDZ nie tylko w sieciach małych
operatorów, ale i wśród podmiotów nie objętych dyspozycją ustawy hazardowej. Możliwość
pobierania gotowych plików konfiguracyjnych mogłaby bowiem być użyteczna np. dla
administratorów sieci korporacyjnych, akademickich, czy samorządowych. Podmioty te z
własnych powodów mogą chętnie sięgnąć po proste w użyciu narzędzie do blokowania stron
hazardowych, a reguły np. korporacyjnego zarządzania infrastrukturą teleinformatyczną
wykluczające możliwość np. dowolnego konfigurowania adresów DNS lub instalowania
dodatkowego oprogramowania, mogą pozytywnie wpłynąć na powszechność implementacji
RDZ. W ocenie KIKE warto rozważyć więc udostępnianie RDZ równolegle nie tylko w formacie
XML, ale i w/w gotowych plików dla najpopularniejszych serwerów DNS/DNS cache.

* * *
Mamy nadzieję, że Pan Minister poleci udzielenie odpowiedzi na wyrażone w
niniejszym piśmie wątpliwości, a także rozważenie proponowanych przez nas rozwiązań,
takich jak zmiana ustawy lub choćby wydanie wytycznych, które pomogłyby małym
operatorom właściwie realizować spoczywające na nich obowiązki.

Źródło: archive.fo

Komentarze


  • Gość + | 06-17-2017 08:58

    Minister z pewnością pochyli się nad tym problemem. Żeby się tylko nie przewrócił.


Interplay TV

Family Entertainment Expo 2017
Family Entertainment Expo 2017

Dla zapewnienia łatwości i wygody odbioru przekazywanych informacji oraz w celu usprawnienia funkcjonowania naszych witryn, korzystamy z technologii plików cookies. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były instalowanie na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki. Dalsze korzystanie z witryny oznacza zgodę na wykorzystanie plików cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Zamknij X